امام و راهنماى من ، پس از پيامبر است » . آن‌گاه كه قبر را مىپوشاندند ، دست به دعا برداشت و عرضه داشت : « اللّهُمَّ اغفِر لُامّي بَعدَ امّي » ؛ « خدايا ! بعد از مادرم [ آمنه ] ، مادرم [ فاطمه بنت اسد ] را بيامرز » و سپس عرضه داشت : « لا إله إلَّا اللهُ استَودِعُها إيّاكَ » « 1 » ؛ « خدايا او را به تو سپردم » . آن‌گاه پيامبر ( ص ) در حالى كه اطرافيان به‌ويژه فاطمه زهرا ( س ) و على ( ع ) اشك مىريختند ، رو به حاضران كرده و فرمود : اى مردم ، اين كه ديديد با فاطمه بنت اسد ( س ) رفتارى داشتم كه با ديگران نكرده بودم ، به دليل احسان و محبّت ايشان و عمويم ابوطالب ( ع ) نسبت به من بود كه مرا بر فرزندان خويش مقدم مىداشتند . روزى از هول و هراس قبر سخن مىگفتم كه اين مادر بسيار گريست و من براى در امان ماندن وى ، در قبرش خوابيده و در پيراهن خويش او را كفن نمودم و عقايد درست را خودم به وى تلقين نمودم و در پاسخ ملكى كه راجع به امام او پرسيد ، پسرش على ( ع ) را معرفى كردم ، تا همه بدانند ، او امام پس از من خواهد

--> ( 1 ) . الاعتقادات ، محمد بن على بن بابويه ( شيخ صدوق ) ، ص 58 ؛ الاختصاص ، محمد بن نعمان العكبرى ( شيخ مفيد ) ، ص 148 ؛ المستجاد من الارشاد ، يوسف بن مطهر حلّى ( علامه حلّى ) ، ص 4 .